دخترک
درباره سایت
امکانات وب
مگه ادم چقدر میتونه دلش گرفته باشه که با خودش بگه با هیچ واژه ای نمیتوان نوشتش؟
+ نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم آذر ۱۳۹۶ساعت 2:52 توسط میم |
برچسب:
نویسنده: طاها احمدی
به قدر همین جمله همینقدر ساده خوبم...
برچسب:
نویسنده: طاها احمدی
اینروزها تلگرام و اینستاگرام فیلتر شده و حتی دسترسی با فیلتر شکن هم خیلی راحت نیست و به زور میشه بهش وصل شد اینروزها احساس آزادی و سبکی میکنم باید همشون دور ریخت دور ریخت و راحت شد زندگی کرد نوشت و نوشت و نوشت...
سکوت و تنهایی اینجا را دوست دارم هرچند از بلاگفا دلگیر بودم اما به قول یک دوستی هیچی وبلاگ نمیشه و هیچ سرویس بلاگی هم مثل بلاگفا نیست این میز کار قدیمی و ساده و ابتدایی این صفحه سفید و این سپیدار قدیمی...نمیدانم کسی منرا میخواند؟ کسی من را میشناسد؟ این حریم خیلی خصوصی بدون سرک کشیدن و دادن اطلاعات لحظه به لحظه به آدم ها این یادداشت های تلخ و آزار دهنده ای که از جانم به زور میکنم و ذهنم را خالی میکنم همه این ها آرامم میکنند زندگی پشت شیشه اینستاگرام آزار دهنده است!
+ نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم دی ۱۳۹۶ساعت 3:1 توسط میم | ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: طاها احمدی
قبلها اصلا اهل استرس و دلشوره و این حرفها نبودم همیشه هم دوستام وقتی استرس داشتند مسخره میکردم!
بعد از قبل ها ترس را چنان چشیدم که ...
امروز دوباره عین اون روزها با اعتماد به نفس دستم بالا بردم و گفتم من شفاهی امتحان میدم امتحان سخت بود اما حاضر بودم پیش همه بچه های کلاس استاد ازم سوال بپرسه توی دلم به خودم که شبیه قبل ها شده بود افتخار کردم اما وقتی لحظه پرسیدن اونم تنهایی شد ترسیدم چند لحظه سکوت کردم و بعد از من من کردن خودم جمع و جور کردم...
الان که از خستگی خوابم نمیبره فکر میکنم وقتی یک وقتی آدم خراب بشه دیگه خراب شده درست کردنش راحت نیست! هر چند که دلم میخواد آروم و یواشکی به خودم بگه بالاخره نصف راه که رفتی!ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: طاها احمدی
قصه که نا تمام بماند تا تهش همینطور است. فرقی ندارد چندسال بگذرد قصه نا تمام هیچ وقت تمامی ندارد ما آدم ها قصه های زیادی برای هم ساختیم تلخ یا شیرین فرقی ندارد اصلش این است که الان کجای قصه اونها ایستادیم. گاهی آدم ها همدیگر را رها میکنند، میروند و دیگر باز نمیگردند...
جای رفتنشان درد میگیرد اما باز نمیگردند چرخ زمان اینقدر میچرخد که نه تو آن آدم سابقی نه آن ها اما یک جای دنیا منتظر است، قصه نا تمام مانده انگار یکی باید بیاید یک د اند بزرگ ته روزهایت بچسباند تا آن قصه تمام شود. راستش هنوز هم جایش درد میکند اینقدر که از همه جا مانده آمده ام همه دردهایش را سر این چهارتا کلمه خالی کنم چون دیگر نمیتوانم برایش فاتحه بخوانم و بریزم در خودم، بی خداحافظی، بدون هیچ حرفی، دلیلی انگار غریبه ترین آدم دنادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: طاها احمدی
سرم درد میکند، نمیدانم از هجوم این افکار آزار دهنده است یا از سرماخوردگی هر چه هست نمیگذارد بخوابم...
یکروز همه رد و نشان هایی که از من بود را پاک کردم همه چیز را حتی سپیدار، در حالی که آن کامنت را دیدم گفته بود اینجا را پاک نکن تو را به خدا بگذار برایم بماند اینجا عین یک فرش دست بافت است که...باقی اش را خاطرم نیست ادم کم حافظه ای نیستم بس که به خودم باید فراموش کنی دیکته کرده ام یادم رفته است دیگر! الغرض که با همه این حرفها پاکش کردم و یک گوشه ای نوشتم برای کسی که با واژه هایش زندگی میکند قتل عام دست نوشته کم از خودکشی نیست...
حالا که فکر میکنم اصلش خود خودکشی بود، دیگر نه من آن دختر بچه هجده نوزده ساله ام و نه سپیدار یک وبلاگ قدیمی پر بازدید! حالا من زنی هستم که در آستانه بیست و یک سالگی چادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: طاها احمدی
بیست وچند ساله بود، بی نام و نشان مینوشت، نمیدانستم زن است یا مرد، نه برای خوب نوشتنش بیشتر از روی کنجکاوی میخواندمش، قصه اش عاشقانه بود نه ازین عاشقانه های لوس آقایی خانمیی اینستاگرام، او هر روز با معشوقش حرف میزد برایش یک فنجان چای میریخت و او را لای همه روزمره های هر روزه اش جا میداد از همسایه ها گرفته تا همکاران و حتی از رهگذران خیابان برایش میگفت از اینکه آن دختر بچه در مترو چشمانش شبیه او میخندید یا گرمی سلام پیرمرد همسایه که هر روز نان دستش دارد چقدر عین صدای او دلچسب است. بعضی از پست های وبلاگ تنها چند دیالوگ بود، دو سالی وبلاگش را دنبال میکردم و منتظر بودم ببینم ته این فراق عاشقانه چه میشود، منتظر یک اتفاق بودم که بالاخره افتاد، یکروز آمد نوشت دوستش داشتم، اینقدر که رفتنش را هیچ وقتادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: طاها احمدی
...
حالم بد است اما به روی خودم نمی آورم، حالم خیلی بد است یک چیزی روی دلم است یک چیزی که میخواهم بالا بیاورمش اما نمیتوانم یک چیزی بیخ گلویم گیر کرده است یک چیزی که حالم را بد میکند، یک چیزی که من را گره زده به دردهایم به گذشته ای که به سختی گذشت یک چیزی حالم را چنان بد کرده است که حتی نوشتن هم آرامم نمیکند هر چه مینویسم تمام نمیشود هر چه دوره میکنم ته نمیکشد یک چیزی روی دلم چنان سنگینی میکند که نمیتوانم سرم را گرم چیزی کنم...
+
نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم آذر ۱۳۹۶ساعت 2:51 توسط میم
|
ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: طاها احمدی
هر ادمی یکسری حرفهای نگفتنی داره فقط و فقطم میتونه به خودش بزنه، همه آدم ها هم هرازگاهی دلشون میگیره همه آدم های داغدار گاهی یاد آدم های رفته می افتند و جدای از اون همه ادم ها در فواصل مختلف زندگیشون به خودشون در گذشته نگاهی می اندازند و راجب خودشون فکر میکنند مثلا میگن وای چقدر احمق بودم یا چه تفکرات بچگانه ای داشتم! منم مثل همه اون آدم ها فقط مشکلم اینه که تلخی گذشته چنان که به کامم میاد که گاهی از خودم میپرسم چطور هنوز داری زندگی میکنی؟ مثل یک ادم معمولی به اینده فکر میکنی و توان ایستادن داری....من هرچقدرم محکم باشم گاهی بدون هیچ رودربایسی با خودم دلم عین همان روزها میگیرد همانقدر تلخ است، همانقدر درد دارد و من درست عین همان وقت ها همانقدر درمانده ام...
خیال میکنم با نوشتن درست میشود اما ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: طاها احمدی
گاهی وقت ها اینقدر دلت پر میشه که از سرش میریزه، هر چقدر هم خودخوری کنی آخرش تا خودت سر واژه هات خالی نکنی راحت نمیشی...
گاهی دلم میخواد یک غریبه باشم، گاهی میخوام خیال کنم اون سال ها وجود نداشته اما میاد سر دلم، سر گلوم نفسم بند میارن از خواب میپرم،ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: طاها احمدی
در چهار دیواری این شهر تنگ گیر کرده ای...
و دلت...
بیچاره دلم...
پ.ن: از یکجایی به بعد دیگه به خودت نمیگی نشد و قسمت نبود و وقت زیاده و میشه رفت، خیلی جدی به تلخی حرفت نگاهت میدوزی به خودت و میگی بیچاره راهت ندادن...اون وقت که دلت مچاله میشه
برچسب:
نویسنده: طاها احمدی
کاش من یک غریبه بودم، عین این غریبه هایی که آدم یکروز کنارشان مینشیند و همه حرفهایش را میزند، عین همه غریبه هایی که به آن ها از من گفتی از اصل قصه من نه آن بازی بزدلانه ای که همه چیز را تمام کرد.
کاش من یک زن معمولی بودم، کاش نمیتوانستم خودم را جمع و جور کنم کاش به خودم قول نمیدادم روی دلت یک حسرت عمیق بگذارم کاش من خودم نبودم کاش هر کسی جز خودم بودم تا لااقل یکبار از همه تکه های جا مانده این قصه بشنوم اول و آخرش تمام میشود! همه ما تمام میشویم من هم روزی تمام میشوم
برچسب:
نویسنده: طاها احمدی
یک بسته بیسکوییت کارامل دار خریده بود، به همه حرفهایم گوش کرد اینقدر حرف زدم تا خسته شدم. حرف زد، گفت برایت دعا میکنم اما شرط دارد باید یکی بخوری گفتم نمیتوانم گفت مجبوری قول داده ام مجبورت کنم بخوری....
.
گفتم بد رفتار کردم
فشار زیادی روم بود ببخشمادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: طاها احمدی
نمیدانم اینروزها بین صفحات مجازی قدیمی دنبال چی میگیردم دلم چرا اینقدر گرفته؟ چی میخام از به یاد آوردن و ورق زدن گذشته؟ اما دیروز یک جمله ای در یکی از وبلاگها خواندم که آرامم کرد...نوشته بود همه ما بالاخره یک روزی تمام میشیم
دنیا هر شکلی هم که میخاد ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: طاها احمدی
هیچ وقت یک زن را تنها نگذارید....
هر کاری میخواهید با او بکنید، چه میدانم بگویید زشتی...دوستت ندارم...قدتت زیادی بلند است...شرایط مالی خانواده ات مناسب نیست...هم کف هم نیستیم. اما هیچ وقت تنهایش نگذارید...هیچ وقت با یک سکوت عمیق تنهایش نگذارید.
هرچقدادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: طاها احمدی